ไม่รู้ว่าสิ่งไหนในชีวิตที่เราขาดไปบ้าง...
ขาดปีกที่จะโบยบิน ขาดเสียงหัวเราะเพื่อสร้างความขบขัน ขาดความไมตรีจิตที่จะให้ผู้อื่นได้รักและสนองตอบมา
ขาดร่างกายที่แข็งแรงเพื่อดำรงอยู่ได้ตราบนานเท่านาน...ขาดคำพูดอันละมุนละม่อมเพื่อทะนุถนอมคนที่เรารัก
ขาดการเคลื่อนไหวที่ไม่หลงทาง...ขาดเงินทองที่มั่งมี
ขากการรักษาเนื่องจากมีบาดแผล...ขาดเวลาในการไตร่ตรองถี่ถ้วน....ขาดความสุขเพื่อลิ้มลองความทุกข์
ขาดความสามารถที่โดดเด่นเพื่ออยู่เหนือผู้อื่น...ขาดเวตมนต์เพื่อใช้หายตัวข้ามเวลาไปไหนมาไหนในที่เราต้องการ
ไม่รู้ว่าอะไรที่เราขาดหรือสิ่งที่เราต้องการ...
แต่จะมีมันไว้ทำไม หากมีสิ่งที่ต้องการ แต่หากขาดคนเข้าใจ ขาดคนเคียงข้าง.....
สู้เราเจ็บปวดได้ ยิ้มได้ ร้องไห้เป็น...มันคงดีกว่า หากมีคนเข้าใจเราอย่างถ่องแท้
จะมีไปทำไม หากเวลาเศร้าแล้วไม่มีใครคอยโอบกอด...
จะมีไปทำไม หากเมื่อเราหกล้ม ไม่มีคนคอยประคอง
จะมีไปทำไมหากเมื่อเจ็บปวด เมื่อร้องไห้ไม่มีคนคอยซับน้ำตาและปลอบโยน...
ใจเราที่ทรมาน อาจเพราะไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ขาดหายไป...
แต่นั่นมันคงไม่จำเป็นอีกต่อไป...หากเพียงรู้แค่ว่าเราจะอยู่อย่างไร ?
ถึงได้รับสิ่งที่เยี่ยมยอดไป แต่หากต้องอยู่เพียงลำพัง นั่นจะมีประโยชน์อะไร...
ไร้ซึ่งความปิติยินดี ไร้ซึ่งรอยยิ้มและความอบอุ่น
จากคนที่เราสามารถนั่งมองท้องฟ้าไปด้วยกัน...โอบอุ้ม ประคับประคองชีวิตไปด้วยกัน จูงมือ เดินไปในทางที่ธรรมดา
แต่หากเปี่ยมไปด้วยความสุขบนความธรรมดาที่มหัศจรรย์...
สิ่งที่เราต้องการ สิ่งที่เราอยากได้...นั่นคงไม่จำเป็นอีกต่อไป...
หากเราได้บินไปพร้อม ๆ กับปีกอีกนานานับปีกที่พร้อมที่จะโบยบินไปกับเราจนสุดทาง
...
