Understanding & open minded

คนใจดำหยาบกร้าน................................................โหดร้าย
มักถากถางใจกาย................................................ดับดิ้น
ประดุจดั่งหนามร้าย................................................มาห่ม
ปักที่อกแดดิ้น................................................เจ็บช้ำ หนักหนา

สายตาหยุดขุดคุ้ย................................................ปากถาง
คำก่นชะโลมราง................................................หม่นไหม้
ขุดด้วยปากสรรค์สร้าง................................................เพียงแค่ เอน็จใจ
ครั้นถากตายิ่งไซร้................................................เยี่ยงนี้ จองหอง

คนเป็นคนเพลี่ยงพล้ำ................................................ใช่ผิด
หากไม่หมายไล่ขวิด................................................จึ่งใช้
ให้แปลเปลี่ยนนอบน้อม................................................ตรองก่อน พูดไป
คำก่นด่านั่นไซร้................................................เปลี่ยนสิ้น แปรผัน

เอาใจเขาใส่ไว้................................................ใจเรา
หากไม่ทำอาจเศร้า................................................หม่นไหม้
โบราณสั่งกระเซ้า................................................ไม่ห่อน น้ำใจ
ถึงที่คับอยู่ได้................................................ไม่ต้อง แสนแพง

หยุดจิตใจหยาบกร้าน................................................คารม
ก่นด่าเลิกนิยม................................................อ่อนน้อม
ทำให้ดุจดั่งสม................................................ขานสนับ จิตนา
ใจไม่คดนอบน้อม................................................อยู่ด้วย สัตย์ศีล


(25/09/2010)

BUTTERFLY

On the wall of deceptive also have something to hide and that is lie, In the water of turbid also have something to hide and that is dust, In the air of carbon dioxide also have something to hide and that is oxygen, In the door of impasse also have something to hide and that is exit. Nowadays, you can touch and you can learn everything in every single day by yourself 'cause it'll happen with you all the time not for anything in the world you can meet it! Although it is a bad way or good way, but every way have more exit I make sure that it is going to be alright 'cause you will learn and grown up in every second. Same as the butterfly before will be the butterfly it must be chrysalis and definitely sure it will have to practice to spread the wings, flap and at last fly. It will fly away and grab on the flower to drink some nectar to save themselves and stay alive. And they couldn't know that what's going on in front of them, but they are must be strong, step on and living for the future.For the butterfly are not gone and not disappear, but it still stays in this world forever. Yes, maybe sometimes they will give ups, but they are not made them discourage to stay and fly away. And same as us!

THE HUMAN!!DON'T GIVE uP

THANKS

I really love this song ^^

When we're beginning to pretend it'll be our inborn trait and we couldn't stop it! Because we'll love and be mad about it. Increasingly of pretending we'll get lost and have no soul and then we'll become to be the greatest liar and hard to withdraw from that terrible thing! We'll wallow with the delude world that we're built in our paradise. We're combining between the real word and our delude terrible world that we're made! So, the best thing that we can do for everyone is be sincere, be honest and smile on your face the beautiful friendship will be arise. And the worth of beautiful friendship is a lot of powerful and have more feeling in it. So, we are going to do something is properly and don't forget to be ourselves otherwise. We are not and never touch it!

^___________________________________________________________^

THANKS

I saw the sunrise on the east: I saw the birds flown on the sky: I saw the fish are swam in the river: I saw the trees grown-up from the seeds, but I saw the most people are lies. I knew that the nature never lies, but they are differences from the people. Well, I don't mind. Myself and everyone used to be like that. But at the same times the most people are always pretending to ourselves. Why?

If we were paid attention to listen to the sounds of ourselves we'll knew in suddenly that "Yea! I was" and always we were. And that's true because the lying will happen with everyone in this world so, do not mind with them, but they try to deny when it's not needless, but if you can't deny just do it. You have to be confident that it won't hurt the others just that it's going to be alright. And you will understand with the nature of life and you will see the answer of the living.

..

and...

When you cry you have thought that I am strong

When you weak, you have thought that I am a Superman/woman

When you give up, you have thought that I am the winner

When you almost died, you have thought that I am the lucky person that was born in this world and could stay alive until the last breath and smile on your face before you died.

เคว้ง

เคว้ง

จากเวลาทุกคืน อีกนานเท่าไรที่เราจะลืม

ฝืนตัวเองให้หยุด ฝืนตัวเองให้ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไร

ลืมทุกอย่างที่เคยเป็นเธอ


ก่อนจะนอนทุกคืน เธอจะดึงหมอนเรามาวางติดกัน

ทุกๆเช้าที่ตื่น ฉันจะโดนเธอฉุดเสมอให้ลุกจากเตียง

ทำทุกอย่างที่กวนโมโห


อย่างนี้แล้วฉันจะลืมอยางไร ฉันไม่มีแรงพอจะเดินไปไหน

ได้แต่ถามตัวเองว่า เพราะอะไร ทุกวันที่เคยมี

อยู่ดีดีก็หายกลายเป็นแค่อดีต

ฉันต้องการคำตอบ



อย่างนี้แล้วฉันจะลืมอย่างไรฉันไม่มีแรงพอจะเดินไปไหน

ได้แต่ถามตัวเองว่า..เพราะอะไร ทุกวันที่เคยมีอยู่ดีดีก็หาย

กลายเป็นแค่อดีต

ฉันต้องการคำตอบ

LIFE

ชีวิตคนเรา

ปกติธรรมดา

จะพิเศษก็เมื่อเราทำให้มันเป็น

เกิดมาทำไม

ใครบ้างตอบได้

ไม่มีหรอก

ย้อนกลับมาถามว่า

อยู่ไปเพื่ออะไรมากกว่า

หามันให้เจอ

ต้นไม้ใบหญ้าสิ่งที่เป็นธรรมชาติ

เมื่อไม่ขาดแคลน

เราไม่เห็นว่าสำคัญ

เหมือนขาดสิ่งบางสิ่งในชีวิตไปที่เราคิดว่าไม่สำคัญ

แล้วเพิ่งเล็งเห็นว่าสำคัญ

ก็ต่อเมื่อมันขาดหาย

ชีวิตออกผจญภัย

บนความวุ่นวายของผู้คน

ความเงียบงัน

สวมบทเป็นผู้กำกับ

ปล่อยให้ความสับสนวุ่นวาย

สวมบทเป็นนักแสดงนำและดำเนินเรื่อง

บ้างจบลงสวยงาม

บ้างจบลงด้วยคราบน้ำตา

ชีวิตออกไปสู่ความท้าทาย

และอันตราย

ผู้คนอลหม่านว้าวุ่น

สิ่งที่พบเห็น

เป็นเพียงภาพลวงตา

จากการปกป้องตนเองของผู้คน

ความเสี่ยง

ช่วยให้เราไม่เสี่ยง

ถ้าไม่เสี่ยงก็ไม่เรียนรู้

สมองสั่งงานคอยเตือน

ถึงจุดสูงสุด

ความอดทนมีจำกัดในผู้คน

และพร้อมต่อสู้เมื่อจนตรอก

ใบไม้ไม่กระดิก

ไม่มีอากาศสดชื่น

ไว้สูดดม

สิ่งต่างๆหมุนไปรอบๆดำเนินไปเรื่อยๆ

เช่นเดียวกับโลก

ก็ต้องหมุนไปเช่นกัน

หมุนไปเจอสิ่งเลวร้าย

หมุนไปเจอดาวเคราะห์ดวงอื่น

แล้วพบปะกัน

มิตรภาพเกิดขึ้น

ไปพร้อมกับความวุ่นวาย

สองสิ่งเคียงคู่กันเสมอ

ความจริงเคียงคู่กับความเท็จ

เบื้องหน้าเคียงข้างกับเบื้องหลัง

ความเชื่อ

โอบกอดสิ่งเร้นลับ

ความตายกอดคอ

ไปกับความเจ็บปวด

เวลาไม่เคยตาย

เช่นเดียวกับอากาศ

มีแต่มันจะหมดไป

หรือมีใครทำให้มันแปรสภาพ

กลับกลายเป็นสิ่งเลวร้าย

ที่คอยมาทำร้ายตัวเรา

ชีวิตเป็นสิ่งที่สวยงาม

ชีวิตเป็นสิ่งที่ธรรมดา

แต่ชีวิตมีความพิเศษ

ความเจ็บปวด

ความสวยงาม

ความราบเรียบ

เป็นเพียงองค์ประกอบ

ของเศษเสี้ยวของชีวิต

เรายังไม่รู้จักมัน

ได้ทั้งหมด

ต่อเมื่อตายก็ยังไม่หมด

มิติที่มองเห็นได้

พบกับมันได้เพียง

ในประสบการณ์

ที่เราได้เรียนรู้ได้สัมผัส

มองชีวิตให้มันเป็น

เฉกเช่น

สิ่งที่เราอยากให้เป็น

มองให้อยู่ในปัจจุบัน

แล้วแก้ไขไปทีละนิด

ทำความดีแล้วมันสบายตัว

รวมไปด้วย ว่า

สบายใจ

ไปมองดูกระจก

แล้วขอบคุณตัวเอง

เห้ย! เรามันคือสิ่งวิเศษณ์

ขอบคุณพ่อแม่

ทำให้เราเกิดมา

มิเช่นนั้น

เราจะวิเศษณ์

ได้ขนาดนี้หรอ

ไม่มีสิ่งมีชีวิตชนิดไหน

ไม่มีความสุข

ไม่มีสิ่งมีชีวิตชนิดไหน

ไม่พบกับความทุกข์และปัญหา

แต่เรามีสิ่งหนึ่ง

คือปัญญา

ช่วยแก้ไข

ปัญญาไม่ได้เกิดจากการศึกษา

แต่มาจาก ศีล สมาธิ

แล้วจึงเกิดปัญญา

ปัญญาที่ดี

ต้องมีความสร้างสรรค์

สรรค์สร้างสิ่งที่ดีให้บังเกิด

ขอบคุณความคิดดีดี

ขอบคุณคนดีดี

ขอบคุณสิ่งดีดี

ที่ทำให้โลกเราน่าอยู่

ทำให้ทุกๆวันกินข้าวได้อร่อย

ทำให้ฟังเพลงแล้วมันไพเราะ

แล้วเราจะหลงรักมัน

ชีวิต!

ความเหงาบนผืนหญ้าแห้ง

ในห้วงแห่งจินตนาการอันโลดแล่น สิ่งที่ก้าวเข้ามาในหัวคือ ความกว้างใหญ่ของผืนหญ้าที่แห้งเหี่ยว โดดเดี่ยวและเคว้งคว้าง

สิ่งที่ก้าวออกไปจากหัวคือ ความสนุกสนาน ความอบอุ่นและรอยยิ้ม...

มันถูกร้อยเรียงไปด้วยคำถามคำเดียวที่ว่า ทำไม ?

ในมุมๆหนึ่งของสนามหญ้าอันเหี่ยวแห้ง....นั่งคุดคู้ อยู่เพียงลำพัง....จ้องมองนกโบยบินไปมาบนท้องฟ้า...มโนภาพในหัวคิดถึงเม็ดฝน อันชุ่มฉ่ำ หอมหวาน และแสงแดดอุ่นๆ อุ่นสบายและนุ่มนวล

แต่ตอนนี้มีเพียงฝนหยดเล็ก ๆ เพียงไม่กี่หยดที่ไหลออกมาจากสิ่งที่ใช้มองดู ซึ่งเราเรียกกันว่าดวงตา

ความเหงาโอบกอดร่างกาย ถ่ายทอดความเยือกเย็นมาสู่ชั้นผิวหนังอย่างช้าๆ....ราวกับว่าความเหงามันอยากช่วยให้ความอบอุ่น แต่หาไม่!

...มันกลับหนาว หนาว หนาว แล้วก็หนาวขึ้นทุกทีๆ จะดิ้นก็ดิ้นไม่หลุด ...

ในขณะเดียวกัน ตัดสินใจ ลุกขึ้นยืน ยืนขึ้นด้วยขาที่อ่อนแรง...เดินโซซัดโซเซ...เดินไปท่ามกลางผืนหญ้าอันกว้าง ใหญ่ มองหาสิ่งที่อบอุ่น....จ้องมองขึ้นฟ้า...มองหาดวงอาทิตย์

รู้สึกสับบสน...กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง...ความเหงาครอบงำจิตใจ ลมพัด ต้นไม้ปลิว...นกโบนบิน ไม่ได้ช่วยให้ภาพที่ได้เห็นนั้น สวยงามขึ้นมาเลย...

ความสวยงามจากธรรมชาติ มันหายไปไหนหรือ ? .... ทบทวนถามตัวเอง...ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น !

มุมมองที่สดใส กลับ มืดมน เพราะเจ้าความเหงาตัวเดียว มันโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งพิง....สองมือและสองแขนโอบกอดร่างกาย น้ำตาไหลริน...

บอกตัวเองว่า ต้องวิ่ง...วิ่งไปข้างหน้า เพื่อให้น้ำตามันไปข้างหลัง ... ~


วิ่งไปข้างหน้า วิ่งๆๆๆ วิ่งอย่าหยุด...วิ่งจนกว่าน้ำตาจะแห้งเหือดไป....! จนเหลือแต่คราบน้ำตาขาวๆ ที่ละเลงอยู่บนผิวหน้า......

หวังว่า..ไม่นาน ฝนจะพรำ แสงแดดจะทอประกาย...ก้อนเมฆจะสวยงามเฉกเช่นปุยนุ่นหอม ๆ .....มันจะเกิดขึ้นแน่ๆ อีกในไม่ช้านี้....