ทางเดินของคนเรา
ไกลแสนไกล
ต้นไม้กำลังผลิใบ
และส่วนหนึ่งที่ร่วงหล่น
กลายเป็นใบไม้แห้งเหนือพื้นดิน
คนเราไม่ต่างจากต้นไม้
เมื่อหยั่งรากลึก
ก็ล้มยาก
หากไม่ขาดอาหารและน้ำ
แสงแดด
และอ๊อกซิเจน
หากมีไส้เดือน
คอยมาพรวนดินให้
คงแข็งแรงพอดู
หากมีฝนชุ่มฉ่ำโปรยปราย
คงจะยิ้มร่า ดื่มด่ำน้ำฝน
เต้นรำไปพร้อมกับมัน
เติบโต เติบโต เติบโต
เติบโตขึ้นพร้อมกับเริ่มผลิใบ
ใบแล้วใบเล่า ใบอ่อน ใบแก่ จนร่วงหล่นไป
ออกดอก ผลิดอก สวยงาม
ดอกไม้เติบโต บนกิ่งก้านต้นไม้
สวยงาม น่าชม
ดอกไม้แก่ กำลัง แปรเปลี่ยน
กลายเป็นผล ผลผลิตของต้นไม้
ที่ยืนตะหง่านอยู่ที่พื้นนั่น
ผลอ่อน ผลแก่ กำลังสุกงอม
ช่างหวานหอม ชื่นใจ
หากได้ลิ้มลอง
หากทว่าผลแก่ๆ ยังคงสุกงอมอยู่บนต้น
ก็คงจะแห้งเหี่ยวไป แล้วร่วงโรย
ลงสู่พื้นดิน
กลายเป็นสิ่งกำเนิดสิ่งใหม่
หากทว่าเป็นสิ่งกำเนิดชนิดเดิม
รูปร่างหน้าตา
ก็คงไม่ต่างไปมาก
จากเดิม
แต่จะต่างก็เพราะสภาพอากาศ
แสงแดด ฝน อ๊อกซิเจน ไส้เดือน
จะไม่มีอีกต่อไป
หากไม่มี ต้นไม้ คงไม่ยืนต้น
รากคงไม่สามารถ
หยั่งลึก ลงดิน
กลับต้องล้มลง นอนลง เหนือพื้นดิน
ที่แห้งกร้าน
ไร้ชีวิตชีวา และความชุ่มชื้น
ไม่ต่างจากคน ที่ต้องล้มลง
เฉกเช่นตายทั้งเป็น
หากหาอาหารทางใจไม่เจอ
คงต้องล้มทั้งยืน
หรืออาจตายไป
กับความห่อเหี่ยว และทุกข์ระทม
ไม่อยากตายไป
อย่างคนมีทุกข์
ก็ต้องหาอาหาร มากิน
หาความสุขมาเติม
หาชีวิต มาเรียนรู้
หาเสียงเพลง มาร้องรำ
หาความหมาย ของการมีอยู่
หาความหมายของการดำรงอยู่
หาความทุกข์ มาเป็นภูมิคุ้มกัน
หาความไม่แน่นอน มาเป็นการเรียนรู้
แล้วจงใช้ชีวิต
อย่างสุข
จากสิ่งที่ได้ค้นพบ...บนต้นไม้นั่น
ต้นไม้ของเรา
